« 1 | 2 | 3 »
	Hong Kong by night

M'n eerste keer in Beijing heb ik dit verhaaltje geschreven. Inmiddels ben ik er vaker teruggeweest en heb ik ook een aantal andere steden van China gezien zoals Shanghai, Xián, Chengdu, Guangzhou en Yangshou bij het Karst gebergte.

Yellow hail, vely good! Zei het kapstertje/massagemeisje gisteren. Ik zat even te relaxen bij de kapper/massagesalon in een van de hutongs/oude wijkjes van Beijing. Mocht wel even want ik fiets me al een paar dagen helemaal suf door deze enorme stad. 13 miljoen inwoners, dat is niet mis.

Bovendien ben ik net, ondanks dat iedereen zegt dat het hier zooooo veilig is, voor het eerst in mijn reisleven gezakkenrolt.

Ik stond met mijn fiets bij een kraampje naar een jas te kijken, toen het meisje wat me hielp opeens heel vreemd over mijn schouder keek. Keek ik ook maar even, stond mijn tas open en was mijn telefoon weg. Ze knikte naar een jongen die 2 meter verderop stond te dralen en die keek nogal schuldig dus ik naar hem toe in het nederlands dat ie m'n telefoon terug moest geven.

Deed ie gewoon, dus het was snel over, eind goed al goed maar de schrik zat er toch een beetje in. Even relaxen dus bij de massage/kappers salon, één van m'n favoriete bezigheden in Aziatische landen. Je ligt daar lekker terwijl die meisjes onverstaanbaar tegen elkaar aan het brabbelen zijn en je hoeft zelf niets te zeggen want ze verstaan je toch niet. Dat is hier in China wel erg extreem. Echt niemand verstaat je, zelfs niet als je erg je best hebt gedaan op een chinese naam waar je heen wilt ofzo. Zelfs als je op alle manieren hotel Dong Fang probeert uit te spreken. De taxi rijdt alleen als je je bestemming in chinese tekens laat zien en je kunt alleen eten bestellen met het boekje van de lonely planet erbij.

Er wordt wel veel gelachen, dat had ik niet zo verwacht. Ik dacht dat ze norser zouden zijn die chinezen, maar het tegendeel is waar. Ondanks de taal is er veel humor.
Vanochtend om 06.30 ben ik naar het Tiantan park gefietst, het park waar ook de tempel van de hemel in staat. een van de meest bijzondere architectonische bouwwerken van de wereld zeggen ze.

Rond die tijd verzamelen zich daar duizenden over het algemeen oudere chinezen voor hun ochtend oefeningen. Rekken, strekken, Tai Chi, dansen, tennissen, bewegingen met paraplutjes, je kan het niet bedenken en ze doen het. Het heeft wel wat, je krijgt zelf ook zin om te bewegen dus ik heb me ergens aangesloten en wat oefeningen meegedaan. Ik had wat moeite om de bewegingen vloeiend in elkaar over te laten lopen dus ik was de bron van veel gegiechel en onverstaanbaar chinees geklets.

Tijd om weer op m'n fietsje te stappen en me in het ochtendverkeer van Beijing te wagen. Rechtdoorgaand verkeer gaat voor hebben ze hier nog nooit van gehoord. Springt het fietsstoplicht op groen tegelijk met het afslaande verkeer van de overkant. Chaos dus, voor en achter elkaar langs, toeters en bellen maar toch weer verder met de stroom.

Ik wilde het dode gebalsemde lichaam van Mao toch eigenlijk wel zien nu ik die enorme biografie van zijn lijfwacht aan het lezen ben. Daar kwam ik echter van terug toen ik de rij zag. Het Mausoleum op het Plein van de Hemelse vrede gaat om 08.30 open en ik was er om 08.00 maar het hele plein stond vol!! Rijen en rijen mensen, vooral veel groepen chinezen,

allemaal met gele of rode pet met gidsen met vlaggen ervoor. Ik ben maar een appelgebakje bij Mac Donalds gaan eten en laat Mao voor wat ie is. Je schijnt toch niet teb kunnen weten of je de echte of de waxen te zien krijgt.

Nog even naar de muziekwinkel, dvd's en cd's voor 1 euro per stuk, en als je er veel koopt kan je nog afdingen ook. Even inslaan dus, want vanmiddag stuurde ik een doosje naar huis, dan hoef ik het allemaal niet mee te slepen. Moest ik wel eerst het postkantoor vinden en een doos waar het in kon en uitleggen dat ik het per zeepost verstuurd wil hebben. Een

uurtje en veel handgebaren verder is het gelukt. Ik ga nog even naar he Beihai park waar de witte pagoda in staat, die Pagoda is gebouwd ter ere van het eerste bezoek van de Dalai Lama. Dat is wel lang geleden want die haalt het nu niet meer in z'n hoofd om hier op bezoek te komen. In dat park staan mannen met grote penselen op de grond met water chinese tekens te schrijven. Ze vragen je naam of waar je vandaan komt en schrijven dat dan op de grond. Bij mij was dat dus Holland, maar dat had die man nog niet in z'n boek staan, hij wees me alle andere landen aan en wilde maar dat ik ook op de grond ging schrijven. Ik had daarvoor al iets chinees geprobeerd dus bedankte nu voor de eer maar hij bleef maar aandringen en de mensen om ons heen weer lachen. had ik eindelijk door dat hij dit keer wilde dat ik gewoon Holland op de grond schreef zodat hij dat meteen heel fanatiek kon noteren in z'n boek voor de volgende keer. Pffffff, het was niet zo

moeilijk....

Ondertussen voel ik me al best wel een heel klein beetje thuis in deze grote stad. Ik heb veel gelezen, al m'n briefjes geschreven en praatjes voorbereid. Morgen komt de groep. Wel een beetje spannend maar vooral erg leuk om nu te gaan beginnen, nog meer te ontdekken en straks weer terug

te gaan naar Tibet en eindelijk weer Nepal!!