« 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 »
	Kalamares op Paros

Een dag met een bijzondere man op Paros

Ondanks dat hij 81 en halfblind is ziet hij genoeg door zijn dikke brillenglazen met lenzen om pittig door te rijden over de kronkelende wegen door de bergen en stadjes van Paros.

 Gevlucht voor zijn moeder op zijn 16e in de oorlog, 58 jaar in Londen en nu 7 jaar op Paros in Lefkes. de man die enigszins gekscherend Kalamaras genoemd wordt. Een bijzonder man in een bijzonder huis. Zijn echte naam is Stelios Platanos.

Lefkes was vroeger de grootste plaats op het eiland Paros. Tegenwoordig is het een dorp in de bergen met een adembenemend uitzicht en een kerk met 2 torens. Hier woont Stelios zoals ik hem mag noemen, nu 7 jaar. Het huis is echter al 27 jaar in zijn bezit en ook zolang werkt zijn huishoudster bij hem. Katrina, ooit ongelukkig getrouwd, haar man stierf 8 jaar geleden, nu zorgt ze voor de oude Stelios die met genegenheid over haar praat. Katrina doet dit met veel plezier en passie. Ze kan niet zo goed horen en kletst overal doorheen. Maar jaloezie kent ze niet, het is echt houden van bij haar. Het enige wat ze wil is dat Stelios gelukkig is. Ze haalt daarvoor zelfs leuke dames van de straat om met hem te komen praten als ze denkt dat hij teveel in zichzelf gekeerd is.

Buiten is een groot terras met de siësta sofa van Stelios en een heleboel tafeltjes. Dit laatste is om de mensen te misleiden. Het is geen restaurant, maar omdat het er zo uit ziet en vol bloemen staat komen veel toeristen even een kijkje om de hoek nemen, en als hun gezicht Stelios aanstaat en hij is in ‘the mood’ dan worden ze uitgenodigd om verder te kijken. Soms blijven ze maar even, soms de hele dag en krijgen ze ook nog te eten en te drinken. Betalen hoeven ze nooit.

Het huis is net een museum, het hangt vol met foto's, schilderijen, erotische afbeeldingen, instrumenten, certificaten en oorkondes voor de Griekse restaurants die Stelios vroeger bezat in Londen. Je mag rustig binnen kijken en door zijn slaapkamer naar zijn badkamer gaan. Er is ook een grote keuken, waar Stelios en Katrina samen in een mum van tijd Griekse heerlijkheden vandaan toveren.

Stelios Platanos is geboren in Athene.Zijn familie was arm maar hij heeft een opleiding gehad op een bijzonder goede school omdat hij min of meer uitgehuwelijkt was aan de dochter van een rijke oom die daarom zijn opleiding betaald heeft. Zijn moeder was niet helemaal goed. Zij sloeg en vernederde hem en Stelios dacht dat hij geen echt kind van zijn ouders was en liep al vaak weg van huis om zijn moeder te ontvluchten. Op zijn 16e in 1940 werkte hij tijdens het begin van de oorlog in de officiers mess van het Britse leger wat gestationeerd was in Athene. Op een dag ging dat leger zich verplaatsen naar Kreta en werd hij gevraagd om mee te gaan. Of hij aan zijn ouders kon vragen of dit goed was. Dat heeft hij nooit gedaan maar hij ging wel mee, zonder zijn moeder op de hoogte te brengen van wat hij ging doen. 2,5 maand zat hij op Kreta toen de Duitsers oprukte en ook dat bezette. Met een paar vrienden zijn ze in een boot met een hoop water, een paar aanstekers en weinig eten richting Afrika gegaan. 3,5 dag zaten ze op zee voordat ze de kust bereikte. Enkel woestijn toen ze aankwamen. Niet wetende of het Egypte of Libië was zochten ze bladeren en takjes in de woestijn wat ze 's nachts aanstaken om de attentie te trekken. Ze werden gevonden en naar een vluchtelingen kamp in Caïro gebracht. Van daaruit is hij gaan varen, langs de Afrikaanse landen en naar India. Op een gegeven moment in Durban waar hij 2,5 maand in de gevangenis zat omdat hij geen identiteitspapieren meer had. Toen ze erachter waren dat hij de waarheid sprak werd hij naar Engeland gestuurd. Hij kwam daar aan in de haven van Glasgow waar hij zijn eerste erotische ervaring had met 2 engelse meisjes en hij dacht dat hij de hemel op aarde had gevonden. De volgende dag moest hij echter meteen door naar Londen.
Eenmaal in Londen had hij allerlei baantjes, als afwasser en schoonmaker.
Uiteindelijk ontmoette hij daar wel zijn vrouw en schopte hij het zover dat hij 2 Griekse restaurants had die vermaard waren om hun sfeer. Hij had er een galerie en een boekwinkel bij om een cliëntèle van literaire allure aan te trekken. Hij kreeg 2 zonen, inmiddels ook 3 kleinkinderen en 4 achter kleinkinderen en hij presenteerde jarenlang kookprogramma's op BBC2 vanaf 1972. The art of Mediterranean food en North African food. Hij schreef boeken over de kunst van het eten en hoe je  je daarop voor moet bereiden, nu in november komt zijn nieuwste boek uit. Over zijn ontmoetingen met mensen in zijn tuin in Lefkes met Griekse recepten.

Ik hoorde toevallig over Stelios en zijn huis en besloot er meteen de volgende dag onaangekondigd naar toe te gaan. Toen ik in Lefkes het huis met het bordje Kalamaras gevonden had zag ik hem niet zitten in zijn tuin dus belde ik maar aan. Katrina kwam naar de poort en vroeg mij wat ik wilde. De heer des huize ontmoeten zei ik. Stelios kwam enigszins verwilderd naar buiten om mij te begroeten. Het was wel duidelijk dat hij ergens anders mee bezig was en ik wilde hem natuurlijk eigenlijk niet storen. Maar volgens de authentieke Griekse gastvrijheid zei hij toch dat ik binnen moest komen en dat hij blij was me te zien. Hij was naar een programma op de Griekse tv-zender Alpha aan het kijken wat speciaal over de bijzondere mensen op het eiland Paros ging. Datzelfde programma zou de volgende dag opgenomen in het huis van een van zijn beste vrienden, Karagayos, volgens Stelios de meest geliefde man op Paros. Zijn vriend en diens buurman, de bekende Griekse zanger Parios en hijzelf zouden de volgende dag daarin te zien zijn. Hij had beloofd nog even langs te gaan om hem een hart onder de riem te steken en dat moest eigenlijk nu meteen. Of ik mee wilde, dan zouden we daarna terugkomen en lunchen. Dat liet ik me natuurlijk geen 2x zeggen. Dus we stapten in de auto, toeterde 2x naar Katrina die enthousiast terug zwaaide, en gingen op weg. Onderweg begon hij zijn levensverhaal te vertellen en legde hij uit wie we gingen ontmoeten. Hij zei me dat hij soms moeilijk namen kon onthouden dus dat hij de ander zich maar voor liet stellen. Het huis lag aan de overkant van de baai, tegenover Parikia, het hoofdstadje van Paros, op een landtong die Kaap Agios Fokas heet. Afgezien van het prachtige kapelletje van Agios Fokas staan er maar 2 huizen. Het huis van Karagayos en zijn buurman, de zanger Parios. Daar aangekomen werden we verwelkomd door een enorme maar goedaardige bruine lobbes en de eigenaar van het huis zelf (ook een goedaardige bruine lobbes) die lachend op ons toe kwam. Naar later bleek hebben Karagayos en Kalamaras een eeuwig durende grappende concurrentie over wie het beter regelt in het leven. Ik vermoed dat dat ook de achterliggende gedachte was om mij daarheen mee te nemen. Om te grappen, met waar hij mij nou weer vandaan had, een 'jonge' blonde Hollandse. Binnengehaald en voorgesteld aan een stel uit Athene dat een winkel heeft op Paros met dure tapijten en keramiek dat gemaakt wordt door Despina, een keramiek kunstenares die later ook nog langs kwam. Natuurlijk werd er voornamelijk in het Grieks gepraat, maar er werd veel gelachen en af en toe vertaald en engels gepraat. Bovendien kreeg ik heerlijke cappuccino en mocht ik overal rondkijken. Ook in de muziekkamer met allerlei instrumenten van over de hele wereld en op het enorme terras met zwembad, mozaïeken van zeemeerminnen en uitzicht over zee op Parikia, het hoofdstadje van Paros. Ik vermaakte me dus wel. We keken ook tv, naar de uitzending die vandaag live vanuit Naoussa kwam, een kleurrijk vissersdorpje aan de andere kant van het eiland. De volgende dag zou de uitzending tenslotte van dit terras plaatsvinden.