« 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 »
	Alle hens aan dek!!

Je gelooft het niet wat ze nu weer bedacht hebben maar 16 december 2006 hebben Rian en ik onze ouders op een vrachtschip gebracht in Antwerpen waar zij in 4 maanden de hele wereld mee over gaan varen. Vanaf Antwerpen, naar Duinkerken en Le Havre, de oceaan over door het Caribisch gebied naar Panama, Panama kanaal, de Stille zuidzee eilanden zoals Tahiti, Vanuatu en Suva. Dan Nieuw Zeeland, Papua Nieuw Guinea, Filipijnen, Borneo, Maleisië en Singapore. Dan de oceaan weer over door het Suez kanaal en terug in Hamburg. Een avontuur mag je het wel noemen!
Je kunt het volgen op de site http://www.aws.co.uk/cruises/world/world.html via het schema van het schip de Mahinabank

Van Elseline 15 april
Wij zijn dus in Le Havre. Vanwege de zware belading, maar dat heb ik al gemaild.
Het zou maar een paar uur duren maar we zijn nog niet weg en ze zijn ook nog bezig met containers. Vanmorgen zijn de fransen van boord gegaan. Raymond was vooral het tafeltennismaatje van Rob. Eigenlijk hadden we met hun het leukste contact alleen was er een taalbariere. Rob komt nog wel aardig uit de voeten met frans maar ik breng er niet veel van terecht. Het is nu de bedoeling dat we maandag in Hamburg aankomen en dat we dan dinsdag de 17e naar huis gaan.
Nog een paar dagen en dan zijn de 4 maanden voor ons ook voorbij. Ze zijn echt omgevlogen!

Van Elseline 5 april
We kregen je nieuws en hadden van de captain ook al iets gehoord over die tsunami maar hij wist niet meer dan dat er een geweest is. Er is ook een vulkaanuitbarsting geweest van die vulkaan waar wij waren in Rabaul, maar die had ws. geen slachtoffers veroorzaakt. Op de Solomons is het allemaal al zo moeilijk omdat ze ook steeds weer met elkaar gaan vechten. Door die int.troepenmacht is het nu rustig. Maar de mensen hebben al een moeilijk leven en dan ook weer een tsunami. 
We zijn vannacht naar de 'wachtruimte' gevaren voor het Suezkanaal (waarom dat niet in een keer kan is mij een raadsel, maar er zal wel een rede voor zijn) en kunnen ws. om 10 uur het Suezkanaal in. 6 uur later komen we dan in de Middelandse zee, en dan komt Harderwijk een stuk dichterbij.
Dinsdagavond vroeg ik Sheila aan tafel of we nieuw fruit kregen en verse groenten in Suez. Dat was niet zo, de compagnie heeft gekort en er mocht niets meer gekocht worden voor Hamburg. We hebben al 2 weken slecht fruit en bijv. ook geen sla meer. Ook om de dag bacon en melk op rantsoen, maar dat is niet zo erg.
Er is ook niet genoeg rijst voor de Filipino's tot Hamburg. Het is geen kwestie van planning maar echt korten van AWS. Toen heeft Rob een mailtje gestuurd naar Samantha van AWS (adres van Sheila gekregen) Dat uiteraard eerst voorgelegd aan de captain - die vond dat vragen om vers fruit en groeten o.k. was maar rijst voor de Filipino's niet onze zaak, maar dat vind Rob dus wel - en weggestuurd.
Kregen we gister een reactie dat Samantha met vakantie is tot 10 april! Ik achter een ander adres aan, maar dat hoefde niet want de captain zou daar voor zorgen. Het was allemaal kort dag want we kwamen gisteravond hier aan en gaan vandaag weer weg. En mooi dat er gisteravond een bootje kwam met groenten en fruit. Je houdt het niet voor mogelijk. Iedereen maar zeggen dat dat niet kon gebeuren - de captain, Sheila, enz. - misschien iets in Gibraltar, maar het gebeurde wel. Ook weer beleefd.
Het is nu half 7 en ik ga even fruit eten. Over een uurtje ontbijt. Het wordt weer een bijzondere dag vandaag. Het is nu al bijzonder: rechts de woestijn met bergen; heel veel wachtende schepen; een olieplatform; en voor ons een havengebied en Suez. Wordt vervolgt.

28 maart van Rob
Reisimpressies 06 - 24 maart '07
GEEN PIRAAT GEZIEN
Passagiersschepen op volle zee zijn net kerstbomen met hun overvloedige verlichting. Op vrachtschepen is het 's nachts echter donker. Alleen op de voormast en de hoofdmast brandt een kleine lamp. We hebben nu een paar weken 's nachts gevaren met een 'anti-piraten uitrusting'. Buitenboord opgehangen sterke lampen, zodat de zee aan de (lagere) zijkanten zichtbaar is. En ook overal brandslangen met het spuitstuk vastgebonden aan de reling. Alle buitendeuren 's nachts beveiligd met een code-slot. Piraten komen tegenwoordig met snelle speedboten en eenmaal aan boord zijn ze niet geinteresseerd in de lading, maar vooral in contant geld, sieraden, lap-tops, e.d. Ze weten, dat veel bemanningsleden hun gage contant krijgen en meestal niet laten bewaren in de scheepskluis, maar in hun eigen hut. Overigens zal onder dwang met wapens ook de kluis wel opengemaakt moeten worden. Echter, geen zeerover gezien en vannacht zijn voor het laatst de lampen aangegaan, omdat we nu op de Indische Oceaan komen en daar zijn geen piraten. Waarom niet? Omdat een overvallen schip met de moderne communicatie (al net voor of tijdens de overval) hiervan melding kan maken. Vliegtuigen en kustwacht met radar kunnen dan de piratenschepen gemakkelijk onderscheppen gezien de grote afstand naar de vaste wal. En dat schijnen ze niet op prijs te stellen. Niet te veel, maar een enkel piraatje hadden we toch wel willen zien na zoveel voorbereidingen. Maar nee hoor, helemaal niks.
KUALA LUMPUR
We hebben de laatste haven op deze reis (Port Kelang bij Kuala Lumpur in Maleisie) verlaten en zijn begonnen aan de terugreis. Kuala Lumpur is ten dele een zeer moderne, schone stad met o.m. de beroemde Petronas Twin-Towers hoog boven alles uittorenend en samen met de hoge televisietoren bepalend voor het silhouet van de stad. Zeer luxe winkels met alle bekende, dure wereldmerken. Echter ook hier weer delen van de stad voor de minder welvarende inwoners.
Slecht onderhouden, vervallen, kleine en overbevolkte appartementen-gebouwen. En op straat krioelt het van de kleine handelaren die je hun grandioze koopjes aanbieden, zoals nep-merkzonnebrillen en dito horloges.
HET GAAT GOED MET MALEISIE
Wat wij in het westen met hun olie vervuilen via onze industrie en auto's, zorgt bij hen voor inkomsten, wat o.m. leidt tot dure auto's op straat en veel luxe winkels, hotels, resorts. Dat trekt toeristen en levert werkgelegenheid op. Ook hier echter weer een enorm scheve verhouding tussen de rijke 'haves' en de 'have-nots'. Ook na hun onafhankelijkheid blijkt, dat niets onrechtvaardigs hen vreemd is en zorgen de nieuwe machthebbers en het leger vooral goed voor zichzelf. Door de lage lonen kunnen wij goedkoop importeren en bijv. met een volgeladen vrachtschip naar Europa terugkeren. De zichtbare armoede in dit gebied is echter nog niets in vergelijking met eerdere havensteden die we bezochten.
ELDERS
Vooral in de lokale markten kun je zien hoe het er voor 'de gewone man/vrouw' voorstaat. Dag-in dag-uit zittend op de grond met een parapluie tegen de felle zon en met wat miezerige waren voor zich uitgestald. Nauwelijks iets verkopend door het enorme aantal concurrenten met precies dezelfde waren. Bijv. stapeltjes van 10 pinda's voor zich, die per stapeltje vrijwel niets opleveren. Weer anderen verkopen sigaretten per stuk. Maar opvallend is de goedlachsheid onder deze mensen. Ze accepteren kennelijk hun schamele bestaan en maken er het beste van. Toch zou een betere verdeling van de stijgende welvaart in deze landen hun leven een stuk hygienischer en leefbaarder maken. De rijk versierde, grote moskeeen zijn mede gefinancierd door verplichte bijdragen, net als de prachtige katholieke kerken die ik bijv. in Mexico gezien heb, pal boven de tegen een helling aangeplakte sloppenwijken. Het zal wel altijd zo blijven. Mijn jeugdige optimisme over een betere wereld en de goede bedoelingen van machthebbers is inmiddels wel gesmoord. Een minderheid heeft teveel, en de massa te weinig, terwijl er bij een evenwichtige verdeling genoeg zou zijn voor iedereen (mits we de atmosfeer niet blijvend verpesten).
WIE BOVEN, WIE ONDER?
Dit kan dubbelzinnig uitgelegd worden. Mij houdt echter bezig wie er op onze ronde aardbol rechtop loopt en wie op zijn kop. Allemaal plakken we door de zwaartekracht tegen onze aarde aan en omhoog springen gaat hier een stuk lastiger dan op de kleinere maan. Dat weten we allemaal. Maar t.o.v. wat in het heelal, moet je nu bepalen wat onder, boven of zijkant is? En hoe is het toch mogelijk dat die enorme oceanen ook aldoor tegen de aarde aangeplakt blijven en het water er niet afgeslingerd wordt, zoals vroeger met de maan gebeurd schijnt te zijn. Sinds Galilei weten we dat de aarde rond is, maar of ik hier nu met schip en al op mijn kop vaar of dat jullie nu onderste boven lopen, dat is de vraag. Ik merk er niets van en zal dus wel mooi rechtop lopen op dit roestige, zware gevaarte en hangen jullie er opzij maar zo'n beetje bij of loopt jullie bloeddruk op door het bloed dat naar je hoofd afzakt. Wij hebben in ieder geval ons hoofd nog in de wolken en vinden het varen nog steeds zeer aangenaam.
BELEEFDHEID OP Z'N ANGLICAANS
Heel wat afgereisd en veel verschillende culturen en gewoonten meegemaakt. 'Ieder zijn meug' zei mijn grootmoeder altijd en je gaat gewoon je eigen gang.
Niet meer zo snel verwonderd over andermans gedrag. Maar sommige Britten hebben toch wel vreemde gewoonten. Al direct na aankomst op dit Engelse vrachtschip, voor het eerst gezamenlijk met de officieren in een eetzaaltje. Elseline en ik gingen ons voorstellen en iedereen een hand geven. Fout dus. Zij komen en gaan aan tafel zonder iets te zeggen. Alleen de kapitein zegt goedemorgen. Er kwamen in Auckland 2 nieuwe passagiers aan boord. Een Canadees en een Australier. Zonder iets te zeggen gingen zij tussen ons aan tafel zitten. Pas veel later zeiden ze hun naam en hoe ze genoemd wilden worden(Don i.p.v. Donald en John i.p.v. Seward).
Maar het kan nog vreemder: Er bleek een nieuwe Russische officier aan boord te zijn gekomen. De (Engelse) kapitein zat al aan tafel. De officier kwam iets later en ging bij de kapitein aan tafel zitten. Kennelijk geen haar op het hoofd van de kapitein die eraan dacht om deze nieuwkomer in ons midden voor te stellen. Volgens onze normen zowel onbeleefd t.o.v. de man zelf als t.o.v. ons allen. En we hebben toch altijd zo'n hoge dunk van engelse vormelijkheid en beleefdheid. Anderzijds zeggen zij niet alleen 'Thank you', maar altijd 'Thank you very much' met de nadruk op 'very much'. Wij zullen in hun ogen dus wel wat onbeleefd zijn. Temeer omdat bijv. bij het opnemen van een bestelling aan tafel zij het niet voldoende vinden om te zeggen 'Please' maar dan direct erop laten volgen 'Thank you'. Lijkt ons weer wat overdreven als je nog niets gekregen hebt. Maar dat de nogal aristocratisch doende Canadees tegenover ons aan tafel alleen met zijn vork zit te prikken en zijn linkerhand onder tafel houdt, is niet zozeer Engels als wel Amerikaans. Niet zulke beste tafelmanieren in onze Nederlandse ogen. En de kapitein eet iedere ochtend twee zachtgekookte eieren,
kopje eraf en lekker stukjes brood erin dopen. Ziet er ook niet echt smakelijk uit. Ach ja, als ze maar lekker eten en hun doperwtjes met hun vork naar binnen werken, maar als ze ons dan ook maar niet al te ongemanierd vinden als wij rijst met een lepel eten zoals bij alle Indische mensen gebruikelijk. 'Ieder zijn meug', zoals .....
STEWARDESSEN
We hebben het goed getroffen met onze Russische hutstewardess. Ze is altijd opgewekt en zeer bereidwillig om ons extra fruit, e.d. te bezorgen. En als ze moet stofzuigen hoeven we de hut niet uit maar met de benen omhoog gaat het ook.
Omdat ze vindt dat haar eigen benen en heupen te dik zijn, pakt ze zich regelmatig in met dun plastic. Ze gaat daarmee in de zon zitten zweten en af en toe meet Elseline of de omvang al met een half centimetertje is afgenomen. En daarbij wordt veel gelachen. Als ze binnen wil komen doet ze dat met 'toek- toek' i.p.v. kloppen en bij het vertrek gaat het op zijn verlengd Russisch met 'Pakka- pakka-pakka'.
DE THUISREIS is aangevangen.
Nog maar ruim 3 weekjes en dan staat onze AVIS-auto klaar in Hamburg, dankzij geregel van Rian. Bij Anke in Arnhem halen we dan onze eigen auto weer op.
En nu is Elseline weer aan de beurt.

18 maart van Elseline
Gisteravond zijn we weer vertrokken uit Singapore. Wat een stad! Veel leuker dan ik gedacht had. Maar het was heel moeilijk te kiezen wat te doen, er is zoveel te doen en te beleven. Ik zou hier ook goed met Anke heenkunnen, jammer dat het zo ver is. Maar we hebben het toch erg genoten. We zijn vooral naar Chinatown geweest en naar Sentova, dat is een eiland in het zuiden. Er is daar een museum over de geschiedenis, een onderwatertunnel van acryl zodat je veel vissen kunt zien; een vlinder en insekten tuin enz. En strand. Dat zagen we wel zitten. Je kunt er op verschillende manieren komen en wij zijn met de kabelbaan gegaan.
Leuk ver kijken over Singapore en de zee met veel wachtende schepen. Sentosa is vanuit de lucht alleen maar groen. Weer beneden bleek het een soort  resort te zijn. Maar wel leuk, mooie terassen met heel veel bloemen, leuke wandelingen, enz. We hebben een junglewandeling gemaakt, heel mooi. Helemaal tot aan het strand. (ong. een uur lopen) Daar heeft Rob gezwommen en hebben we lekker uitgerust. Rob had geen zwemkleding bij zich dus zwom in zijn onderbroek en gebruikte een pas gekocht poloshirt als handdoek. s' Avonds met de metro weer naar Chinatown en daar gegeten in een foodstreet: allemaal karretjes met eten langs de straat en op straat tafeltjes. Je haalt ergens wat je wilt en kunt het daar  dus eten. Gezellig. De dag erna naar zo'n enorme Mall. Niet in Orchadstreet, waar je eigenlijk geweest moet zijn, maar een langs het havenfront. Enorme toestand, eigenlijk drie aan elkaar. Een hele luxe en twee iets normaler. Mooi gebouwd, leuke architectuur.
Veel te zien en te koop, en langs het water. Restaurants met uitzicht over de havens. Lekker gegeten en veel geld uitgegeven. Maar GEEN internetcafe! Belachelijk he. Ze zijn er natuurlijk legio, maar niet bij/in dat harbourfront.
We hebben het een paar keer gevraagd. In Chinatown hebben we het niet gevraagd maar ook niet gezien.
Nou heeft Rob nog zijn financien niet geregeld. Wij hebben geen feeling voor dat computergedoe. (je kon wel op verschillende plekken sim-kaarten kopen n.b.)
Gisteravond vertrokken en vanmorgen in Port Kelang aangekomen. We hebben 5 uur op onze paspoorten moesten wachten maar dat was geen probleem we kunnen toch niet weg. Het is een enorm havengebied en heel ver weg om eruit te komen. Alleen maar steen en metaal. Wel interessant trouwens. Morgen hebben we met z'n zessen een minibusje besteld dat mag wat dichterbij komen. Daar gaan we mee naar Kuala Lumpur. Ongeveer  1 1/2 uur rijden. Moet ook een leuke stad zijn. Ben jij er wel eens geweest anders dan op de luchthaven? (red. ja vorig jaar 2x) We gaan wel die toren (red. Petronas towers) zien maar ik hoef er niet op. Woensdag vertrekken we hier weer is de planning.
Dat is het weer, ik hoop dat deze mail goed wegkomt. Een van de passagiers heeft totaal geen sjoege van computers en ik help hem met mails sturen naar zijn zuster. Hij gaat dan zelf kijken of er antwoord is en gooit alles door elkaar. Nu was de adreslijst weer weg en zijn er twee dagen geen mails gekomen. Nu weer wel trouwens en Shiela heeft het weer gereorganiseerd. Hij heeft me beloofd van de computer af te blijven maar kan het kennelijk toch niet laten.

14 maart van Elseline
De hoogste tijd voor een verslagje en het is weer mijn beurt.
Na Papua Nieuw Guinea, voeren we naar de Filippijnen, naar Dumaguete. Daar is copra gelost, waar veel aan te zien was. Maar we wilden uiteraard ook de wal op.
De coprafabriek waar we bij lagen, is nogal ver van de stad. Maar we hoefden alleen maar naar de weg te lopen en de mini-busjes en tricycles (een soort tuk-tuk, een overdekte motorfiets met boven het derde wiel een zitplaats voor minstens 3 passagiers) stoppen van harte. Als je wilt uitstappen tik je tegen de stang boven je hoofd.
Dumaguete is een grote stad met ongeveer 2500 van die tricycles. Heb je enig idee van het straatbeeld, auto's rijden er niet veel. Leuke stad; veel te zien, lekker eten en goedkoop. Een US $ is ongeveer 50 pesos, en voor 48 pesos heb ik een t-shirt gekocht. Maat XL! De mensen zijn hier klein en smal. We zijn allebei naar de kapper geweest. Dat was niet zo'n succes, goed dat het nog een maand duurt voor we in Nederland zijn, dan is het weer een beetje aangegroeid.
De volgende dag zijn we met een tricycle naar een waterval gegaan. Het ging ons niet zozeer om de waterval maar we wilden wat van de omgeving bekijken. De natuur is hier geweldig uitbundig jungle-achtig: veel verschillende hoge en lage bomen en struiken, prachtig en overweldigend. Het laatste stuk was te stijl en onverhard voor de tricycle zodat we moesten overstappen, ieder bij een jongen achterop de motor. Niets voor mij, maar ik wilde ook geen spelbreker zijn. Ze reden trouwens heel keurig en rustig, dus het viel erg mee. De waterval was heel hoog en heel recht in een schitterende natuur met veel boomvarens.
De volgende haven was Bintulu op Sarawak (het Maleisische gedeelte van Borneo)met een grote,moderne goed georganiseerde haven. Ik had nog nooit van Bintulu gehoord maar ook dat is een grote stad en duidelijk in een rijk land (we kwamen onderweg al de booreilanden van Brunei en Maleisie tegen) Het programma was weer eens veranderd en we hadden hier nu alleen maar de avond; dus wij met een taxi naar de stad. Ook hier was te zien dat de levensstandaard hoger ligt: veel winkels, dure, nieuwe auto's en op de avondmarkt; mooie kramen met keurig opgestapelde, vreemde soorten groente en fruit. De verkoopsters niet meer op de grond maar op krukjes. En natuurlijk veel eettentjes. We hebben daar roti prata gegeten: van deeg wordt een groot vlies gezwaaid wat een aantal keren dubbel gevouwen wordt en dan gebakken. Een soort pannenkoekje dus. Dat dip je dan in een saus. We kochten het bij een moslimmeisje wat het deeg heel mooi liet uitwaaieren. Rob vroeg toestemming en mocht een foto maken, maar dat meisje was zoooo... verlegen, ze wist niet hoe ze moest kijken. Maar later helemaal trots dat er een foto gemaakt was (het kon hier dus wel bij een moslima). We hebben heel leuk chinees gegeten in een straatje vol eettentjes. Het hele straatje was terras. Gezellig en lekker. Alle winkels waren open tot 10 uur dus het was allemaal zeer de moeite waard.
De volgende morgen vertrokken we al vroeg naar Miri, ook Sarawak. Daar gingen we een eind uit de kust voor anker, het is daar te ondiep. Een grote platbodem werd - na een dag wachten - naar het schip gesleept vol tri- en multiplex. Ze zijn de hele nacht doorgegaan met lossen. Ook hier weer veel te beleven. De mannen die niet hoefden te werken gingen vissen in het felle licht van de schijnwerpers van het schip en vingen behoorlijk wat. Dat werd schoongemaakt en direct opgegeten.
Vanmiddag zijn we weer vertrokken en nu op weg naar Singapore. Nog steeds 's avonds en 's nachts de lampen buiten boord en de brandslangen aan de reling. Er kunnen nog steeds piraten komen. Wij zijn druk aan het uitzoeken wat we in Singapore zullen gaan doen, er is daar zoveel te beleven dat het moeilijk kiezen is. We zijn er maar 2 dagen 'may be'(het stopwoord hier aan boord, als het over verwachtingen gaat). Ik vind het wel leuk nu eens wat van die stad te zien, we zijn nogal eens op de luchthaven geweest - overstap op een vliegreis. Nou moet ik stoppen want ik ben weer aan de tax. Heel veel groeten en geniet van de lente!

2 maart van Elseline
Zondag komen we aan in Dumaquete, Filipijnen, ben benieuwd of het iets is, de geluiden zijn verschillend, de een vindt het een aardige plaats de ander helemaal niets. We hopen dat het lukt met foto's versturen, we weten niet bij
wat voor computer we terecht komen, maar we zijn al wat aan het uitzoeken. Alle Filipijnen aan boord zijn hun hut een grote beurt aan het geven want maandag komen hun vrouwen aan boord. Ik zou er bijna voor aan boord blijven, lijkt me leuk dat te zien. Onze purser, Sheila - jullie hebben haar gezien - ontvangt niemand want ze woont te ver weg, bovendien heeft ze geen vriend, die zou de reis misschien nog wel maken.
Op Sarawak gaan we naar Miri en Bintulu (dus niet naar Kuching). Wie weet, komen we die pannenkoekjes( red. had ik het over, met lekkere nootjes) ook tegen. Daarna Singapure en Port Kelang en dan alleen nog varen naar Hamburg, via het Suez kanaal. Op het ogenblik is de voorspelling dat we 13 april in Hamburg aan komen maar, zoals met alles aan boord als het om aankomst en vertrektijden gaat: may be.

2 maart, impressies van Rob
VULKAAN
De eerste haven op een van de eilanden, behorend bij Papua Nieuw Guinea was Rabaul. In 1994 voor het laatst onder de as van een vulkaan bedolven en nu weer gedeeltelijk herbouwd. Dwars door metersdikke - deels opzij geschoven - lagen as, op excursie gegaan naar die werkende vulkaan. Heel desolaat en indrukwekkend. Jammer dat we met deze mails geen foto's kunnen meesturen.
LEGE OCEANEN?
Op de Atlantische Oceaan zagen we nog af en toe dolfijnen en wat ik al eerder schreef. Maar op de Pacific valt ons op, dat er nog maar heel weinig leven is te bespeuren. Zelfs zeevogels ontbreken en bijv. ook nog geen albatrossen gezien, die hun hele leven - met uitzondering van het broedseizoen - op zee rondzwerven.
Zijn de oceanen al grotendeels leeggevist, zodat er in de bovenste laag niet meer voldoende vis zit en er dus ook geen zeevogels meer voorkomen? Op de tropische markten zien we nog wel vrij veel vis, die verkocht wordt door vrouwen met een constant wapperende bamboewaaier om de vliegen te verdrijven wat maar gedeeltelijk lukt. Maar wel een grappig gezicht, in een rij zittend op de grond met wat vis voor zich en allemaal aan het wapperen.
VLIEGENDE VISSEN VLIEGEN NIET
We zien nog wel af en toe vliegende vissen, maar ook veel minder dan op de Atl. Oceaan. Overigens vliegen ze niet, maar zweven, meestal tussen de 10 en 50 meter door hun vinnen uit te spreiden. Soms geven ze vlak voor het neerkomen nog een zwieper op het water met hun staart, zodat ze nog een eindje verder kunnen zweven; een tactiek om aan achtervolgers te ontsnappen, hoewel wij eerst dachten dat het was om ons te vermaken. We hebben 2 soorten kunnen onderscheiden; het meest bijzonder zijn die met een dubbele rij vinnen zodat ze op een vlinder lijken. Als de golven niet hoog zijn zweven sommige exemplaren wel tussen de 50 en 200 meter.
AGRESSIE OF DANK-JE-WEL
Als ik mensen van dichtbij fotografeer vraag ik eerst toestemming en meestal laat ik ze het resultaat op het digitale schermpje zien (voor velen totaal nieuw). In Moslimlanden moet je oppassen, want afbeeldingen van personen mogen dan niet. Op de vismarkt in Jakarta werd ik eens fors uitgescholden toen ik mijn camera tevoorschijn haalde. Maar dat is toch een uitzondering gebleven. Op deze reis wil iedereen graag op de foto. Het resultaat laten zien levert vaak hilariteit op. Anderen willen dan ook. En je wordt uitgebreid bedankt. In sommige gebieden is men bang, dat je macht over iemand krijgt als je een foto maakt. Waarom hier zo enthousiast, terwijl ze toch zelf de foto niet krijgen?
(de echte armoede is gigantisch). Voelen ze het als een blijk van belangstelling voor hen of zijn ze er door vereerd? Dat die rijke blanke met zijn dure camera ze de moeite waard vindt? Ook de allerarmsten op de markten hebben n.l. geen enkel bezwaar. Toch geneer ik me vaak om dan een foto van hen te maken.
De mannelijke Papoea's kijken - in onze ogen - vaak erg nors en - zoals Elseline al schreef - soms met een blik van 'ik zou wel een stukje van jou lusten'. Maar als je een foto van hen maakt, komt er een brede lach tevoorschijn met soms witte tanden, maar meestal met een bloedrood gebit van de betelnoten die ze de hele dag kauwen en na een tijdje het sap daarvan met een grote straal op straat of ergens tegen aan uitspugen.
VOLGENDE STOP
Dumaguete op de Filippijnen. Nooit van gehoord, maar dat gold ook voor o.a. Rabaul, Kimbe, Lae en Madang op PNG. En Miri en Bintulu in Sarawak zijn ook nog niet meer dan onbekende stipjes op de kaart. Maar dus eerst nog even van de zee en luchten genieten.
Rob

PS: We merken, dat ook goed verstuurde mailtjes, ons af en toe niet bereiken.
Hier nogmaals het adres(dus niet naar ons eigen mail-adres!): pav.gqvs@amos.aws.co.uk (voor Rob en Elseline). Geen Replay gebruiken, of eerst ons schrijfsel verwijderen, want een bericht komt alleen door als het niet langer is dan max 5 KB (en ook geen foto meesturen). Soms lukt het pas na enkele
pogingen.


23 februari Papua Nieuw Guinea
De mannelijke papoea's zien er nogal boosaardig uit, zo van : ik zou wel een hapje van je lusten. Als je ze groet lachen ze gelijk, maar dan zie je een 'bloederige' mond en tanden, net of het vorige slachtoffer net op is. Nee hoor, zo erg is het niet maar ze kijken nogal nors en dat 'bloederige' is geen bloed maar komt van bethelnoten, waar de mensen hier graag op kauwen (op Vanuatu en de Solomons deden ze dat ook). Het is een soort drug en ziet er in onze ogen niet uit. Bovendien spugen ze het ook nog uit en dus veel 'bloed' op straat. Niet erg appetijtelijk. De mannen zijn wel ietwat opdringerig, ze willen allemaal komen helpen en de weg wijzen of zo. Maar niet dreigend. De vrouwen vind ik leuker, veel lachjes, veel praatjes. Pret op de markt als ik wil weten wat die witte poeder is die ze veel verkopen in oude jampotjes. We spreken elkaars taal niet dus het gaat wat moeizaam. Ik dacht dat je het op kon eten en wilde het in mijn mond stoppen wat een groot gejoel tot gevolg had. Het bleek een soort tandpasta te zijn om dat bethelnoot-'bloed' weg te kunnen werken.
De vrouwen gebruiken gebreide tassen met veel felle kleuren in geometrische patronen. Op de markt was iemand er een aan het maken en ik dus geinteresseerd. Ze breien het niet maar doen het met een stopnaald en wol. De mannen gebruiken ook tassen, maar die worden van palmbladeren gemaakt. Die kun je kopen en dat hebben we gedaan. Ik liep er mee en werd al snel uitgelachen door de vrouwen; ik hoorde een andere tas te hebben. De vrouwen dragen - wat wij noemen - echte soepjurken. Net als op de andere Melanesische eilanden: een pas met aangerimpeld de jurk, onderaan een strook en wijde pofmouwen. In Vanuatu en Nouvelle Caledonie hadden ze de jurken nog versierd met kantjes en bandjes. Hier op PNG dragen ze er nog een sarong of rok onder. En iedereen loopt op teenslippers of blote voeten terwijl op de markt doosjes schoensmeer te koop zijn, dezelfde die we in Ned. kopen. Er is hier nauwelijks toerisme. We zijn geen blanke tegengekomen en ook geen hotels. Je hebt hier ook niets aan een creditcard, zelfs niet op de bank om geld te wisselen. Gelukkig heeft Rob altijd nog Am. dollars en euro's bij zich.
We liggen nu voor anker bij Lae. De 3e havenplaats op Papoea Nieuw Guinea die we aandoen (hierna nog Madang, dan naar de Filipijnen). In Rabaul, op het eiland New Britain - ook PNG - hebben we de vulkaan Tavurvur bezocht, nou ja van een afstandje. In 1994 is daar een grote uitbarsting geweest die de hele stad onder het as heeft doen verdwijnen. Alles is trouwens nog steeds vol as, de 'wegen' worden afgescheiden door bergen as. Maar, het wordt weer wat. Toen we met een excursie dichter bij de vulkaan kwamen was het hele landschap alleen as en lava, met hete bronnen waar je maar beter niet je hand in kon steken. Deze vulkaan is nog heel actief: hij stoot dikke rookwolken uit en het rommelt voortdurend. In de buurt is een observatiepost die al de vulkanen hier in de buurt in de gaten houdt, ook die onder water. Die observatiepost hebben we ook bezocht, het is een haveloos gebouwtje met heel moderne apparatuur en een mooi papoeaatje die ons alles uitlegde
 

22 februari Papua Nieuw Guinea
Wij zijn nu op weg naar Kimbe, zien het al liggen, maar het kan nog wel een 20 min duren voor we er zijn, dus ik mail naar vast. We zijn hier maar kort dus willen zo snel mogelijk de wal op straks. Hier wordt palmolie ingeladen, 6 uur aan de wal is de verwachting. Het is een klein plaatsje maar moet wel leuk zijn.
En vanmiddag vertrekken we weer. Er zijn nu allerlei geuren aan boord, dat zurige, wat er toen we aan boord kwamen en jullie erbij waren, ook was, -dat is de kopra, of de palmolie, daar kom ik niet helemaal achter, - heel erg naar kokos zo nu en dan en ook cacoa. Soms ineens 's nachts heel erg dat zure, dat komt dan via de airco de hut binnen. Rob wordt er wakker van. Het is heel mooi weer, zal wel weer erg warm worden, maar het regent nu in elk geval niet. Ik ga naar buiten, kijken, de pilot is net aan boord gekomen.

19 februari van Elseline
Wij zijn vanmorgen vroeg (06.30) in Rabaul aangekomen, Papua New Guinea. In heel slecht weer, een hele harde regenbui en weinig zicht. Maar voor we aan land kwamen klaarde het al wat op, het werd  in elk geval droog. De haveningang is een grote ronde baai, de krater van een vroegere vulkaan (zeggen ze). Aan beide
zijde ook vulkanen die allebei, tegelijk in sept. 1994, zijn uitgebarsten. De hele stad is toen verdwenen onder de as. Een van die vulkanen de 'Vulcan' vertoond sindsdien geen activiteit meer, de andere, de Tavurvur is nog heel
actief; veel rook  en vooral vanuit de krater.  We gingen op excursie naar die vulkaan. Maar eerst moesten we naar oorlogsherinnerings plaatsen: een gedeelte van het gangenstelsel wat de japanners hebben gemaakt in de oorlog; een soort tentoonstellinkje over de oorlog en een monument van de Japanners waar ze nog
ieder jaar hun doden herdenken. Dat vonden we genoeg. Het leek wel of ze trots waren op de japanners, ik snapte er niets meer van. Maar ze zijn niet trots en de japanners waren hun tegenstanders, alleen hebben ze weinig te laten zien aan bezienswaardigheden hier, dus dan maar de oorlog. Nu proberen de japanners het weer goed te maken door grote projecten te betalen, zoals vorige week een nieuwe marktplaats in gebruik is genomen. Die vulkaan was interessanter. We gingen naar een observatiepost - waar ze dus constant het vulkaangebeuren in de gaten houden
hier in de omgeving- en naar heet water bronnen. Daar een hele desolate wereld, alles as en kaal. Trouwens de hele route was nog een hoop zwarte as. De natuur
is hier geweldig, heel weelderig groen, meer dan op Vanuatu. Veel vogelgeluiden, heel hard, veel palmbomen enz, en alles doorelkaar en dicht op elkaar.
We komen in nog 3 havens op PNG, waarvan 1 keer in een
grote stad; Madang.  

4 februari van Rob
RECHT TOE - RECHT AAN
Op het bovendek of wel het 'Monkeydek' (dak van de 'brug') staat links en rechts een zuil met een kompas. Leuk om daar regelmatig even op te kijken. Maar wat blijkt: sinds vertrek uit Europa een en dezelfde koers als een rechte streep naar de Caribbean Sea. Pas daar enkele koerscorrecties om tussen de eilanden door bij het Panamakanaal uit te komen. Na het Panamakanaal weer een rechte streep naar Tahiti en vanaf Tahiti hetzelfde verhaal naar de:
FIJI-EILANDEN
Maar daar werd het heel anders. Veel koerscorrecties om eilanden, atollen en riffen te ontwijken. En doen de kapitein en stuurlieden die koerscorrecties
zelf? Nee; al voor aankomst bij het eerste grote eiland (Viti Levu) kwam er een loods aan boord. Vier dagen lang zijn twee loodsen aan boord gebleven om ook naar het andere grote eiland te kunnen varen. En dat geeft te denken als je op het bovendek staat en al die obstakels en koerscorrecties ziet.
ABEL TASMAN EN CAPTAIN COOK
Hoe hebben de eerste ontdekkers met hun zielboten dat klaar gespeeld. Nu zie je dorpjes op de oevers en navigatieboeien en -lichten en loodsen aan boord om te begeleiden. Dat was er toen allemaal niet en ook geen satelliet-navigatie.
Volgepakte zeilschepen (dus zonder motor), tekort aan voedsel en water en kusten met verraderlijke riffen er voor. Mijn verwondering en bewondering voor de ontdekkers is nog enorm toegenomen. Hoe haalden ze het in hun hoofd om hier rond te gaan varen. Voor ons wel prachtig met veel kleurschakeringen in het zeewater van zachtgroen tot turquoise en veel met palmen bezaaide eilandjes.
MAAR DAN SUVA,
de hoofdstad van Fiji - wat een ellende: een chaotische, krioelende mensenmassa, zwarte rookwolken van de volgepakte bussen, stank en veel lawaai en getoeter.
Hier krijg je echt weer de indruk, dat er teveel mensen op de wereld zijn. Veel ingevoerde dieren in landen werden daar vervolgens een plaag waardoor lokale dieren verdrongen werden. Zo is de mensheid langzamerhand ook een plaag geworden voor onze prachtige aardbol. Wij verdringen niet alleen andere dieren, maar zijn druk bezig ook onze eigen soort te laten uitsterven als het zo door gaat.
RENTMEESTERSCHAP
En het ziet er niet naar uit, dat er iets gaat veranderen. Het wordt juist steeds erger. Hoe zit dat toch met dat 'rentmeesterschap' van al die gelovigen die de aarde slechts in bruikleen gekregen hebben. Met Bush voorop, die zelfs het Kyoto-verdrag - met onvoldoende maatregelen - niet wil ratificeren. Nietemin - of juist daarom - genieten wij nog van al het moois en van die wonderbaarlijke watermassa op de oceaan.
DANSEND
Momenteel geen storm, geen metershoge golven, maar rustig weer.Golven niet hoger dan op het IJsselmeer. Het schip beweegt nauwelijks heen en weer maar gaat nog wel - onbegrijpelijk - 3 a 4 meter met lange halen op en neer
en danst als het ware door en over de golven.
We zijn op weg naar Nieuw Zeeland; het is al duidelijk minder warm dan in de tropen maar het is in NZ nu wel zomer.
AUCKLAND
Nu komen we voor de 4e maal in de hoofdstad van N.Z., maar nog nooit in het centrum geweest. Dat gaan we nu dus bekijken. En daarna weer gauw naar de ruimte
en gezonde lucht op zee (met ons schip dat af en toe heel zwarte roetwolken produceert). Enkele geplande havens zijn inmiddels geschrapt en andere daarvoor in de plaats gekomen.
NIEUWE BESTEMMINGEN
Na Papua New Guinea blijken we nu ineens ook naar de Filippijnen te gaan en naar Sarawak op (het voormalige) Borneo. Maar dat duurt nog wel even. Voorlopig geen
grote steden meer, wel veel te zien onderweg. Traditionele vissersboten, allerlei eilandjes, maar wel veel minder zeevogels op zee dan ik me herinner van mijn eerste wereldreis met de Rijndam in 1964.
PIRATEN
Sommige trajecten die gaan komen zijn berucht door de overvallen op vrachtschepen door piraten. Dat vindt o.m. plaats bij de Filippijnen en de Zuid- Chinese zee ten noorden van Borneo op weg naar Singapore. Op het schip zijn al voorbereidingen gestart. Op het bovenste dek zijn twee extra, zeer grote schijnwerpers geplaatst en overal zijn de brandslangen getest en klaar gelegd.
Op die manier wordt in eerste instantie getracht piraten af te weren. We hopen geen aanval mee te maken, maar zo ja, dan moeten we toch even een goed plekje zien te vinden om onze trouwringen en pasjes te verstoppen.
LATER THUIS
Al met al bevalt de reis ons zo goed, dat we besloten hebben niet in Singapore van boord te gaan en dus niet naar Bali, maar de hele rondreis mee te maken tot
Hamburg en dus pas half april in Nederland aan te komen.
Over onze volgende belevenissen schrijft Elseline binnenkort wel weer.
Rob

28 januari, Tahiti van Elseline
Na een maand op zee (met halverwege het Panamakanaal) zijn we in een nieuwe fase van deze reis gekomen. Nu krijgen we veel stops, ik geloof nog maar een keer een hele week varen achter elkaar.
Vorige week zijn we 3 1/2 dag op Tahiti geweest. We hebben daar een auto gehuurd en zijn daarmee op pad geweest. En nu ook naar Tahiti-iti, dat is een soort aanhangsel van Tahiti. Dat is nog het echte Tahiti; rustig en weinig bebouwing, mooie baaien en een stuk zee wat niet gehinderd wordt door het koraalrif en hoge golven oplevert. Rob heeft daar heerlijk gezwommen. Veel groen, heel veel watervallen en overal bloemen. Papeete is heel toeristisch, zelfs de locale markt is een en al souvenirs. Op de boulevard komen 's avonds minibusjes die openklappen en waar je heerlijk kunt eten. Daar hebben we uitgebreid gebruik van gemaakt.
We bleven zo lang op Tahiti omdat het nogal eens regende en er meel uitgeladen moest worden. Dat kan niet als het regent. Onbegrijpelijke zaken voor ons die veel vragen oproepen; waarom wordt dat meel niet anders verpakt bijv. Iedere maand wordt hier heel veel meel gelost voor al die stokbroden die ze eten! Maar voor ons was het wel lekker lang (Tahiti is frans, vandaar die stokbroden).
Onderweg naar de Fiji-eilanden passeerden we de datumgrens. Dat betekent dat we 25 januari dit jaar hebben overgeslagen en nu vroeger zijn dan bij jullie. Bij ons is het nu 11 vroeger, jullie slapen als wij wakker zijn. De Fiji's behoren nog tot het Britse Gemenebest. De Fiji's bestaan uit 322 eilanden waarvan er zo'n 100 bewoond zijn, en daarnaast nog een 1000 kleine eilandjes. Dit zijn die eilanden waar vroeger kannibalen woonden en waar spannende boeken over geschreven zijn. Ze heetten toen dan ook de Cannibal Isles. Een leuke tocht met
eilandjes en atollen onderweg. Prachtig om hier rond te varen, echt van die Bounty eilandjes, of alleen mangroven. Door de verschillende diepten van het water veel kleuren blauw en turquose. We doen hier 3 havens aan. Suva, de
hoofdstad, hebben we achter de rug. We zijn daar bijna 2 dagen geweest. Een hele grote stad, heel druk, veel auto's en bussen en bloedheet. Maar een prachtige, hele echte, lokale markt, met groente en fruit. Iets verderop de vismarkt, met vissen met mooie, felle kleuren. Na een paar uur hadden we het wel gezien en zijn we weer aan boord gegaan. Er was te weinig tijd om de stad uit te gaan.
Daarna Lautoka, gisteravond aangekomen. Nog wel naar het centrum gelopen maar dat zag er heel doods uit; overal rolluiken en alles gesloten uiteraard. Wel vriendelijke mensen die allemaal groeten. Ze zeggen dan 'bula, bula', i.p.v. hallo. We zouden vanmorgen om 8 uur vertrekken, maar dat is 12 uur geworden  De volgende haven is Savusavu op een ander Fiji-eiland en daar moeten we met een bootje aan wal, ook leuk. Daarna naar Nieuw-Zeeland en dan weer terug naar Oceanie en doen we nog een paar van die eilandenrijken aan
Ik stop, anders wordt het weer een te lang verhaal en dat gaat niet weg, bovendien hebben jullie alweer genoeg te lezen.
We hebben gehoord van de enorme storm en alle problemen daaromheen, hopelijk hebben jullie zelf niet te veel problemen gehad.
Maar ook dat het nu koud is en eindelijk wat wintert.
Groeten uit de Stille Zuidzee. Elseline

17 jan 2007, van Rob Sinds vertrek uit het Panamakanaal, 12 dagen oceaan tot Tahiti. Daar komen we morgen aan. MIDDELPUNT

Uit navraag op de brug blijkt de afstand van het schip tot de horizon omstrekks 11 zeemijlen te zijn, dat is zo'n 20 kilometer. Dus de grote 'schotel' oceaan waar je je op bevind, heeft een diameter van ca. 40 km.En hoe het schip ook dag en nacht doormaalt, je blijft steeds het middelpunt van die voor jou zichtbare cirkel water.

ZEEBENEN

Het is net als leren fietsen. In het begin erg moeilijk, maar daarna pas je je vanzelf aan; blijf je in evenwicht zonder er bewust moeite voor te doen en kun je je bijna niet meer voorstellen dat het in het begin zo lastig was. Op de Stille Oceaan hebben we dagenlang rustig weer gehad. Een lange deining en lekkere wind. Het schip gaat langzaam op en neer en toch altijd nog wel zo'n 4 meter heen en weer. Maar bij alles wat je doet binnenin het schip merk je het haast niet meer. Kijk je naar buiten dan blijft het een prachtig gezicht; dan weer alleen lucht door het zijraam en daarna weer alleen water. En je evenwichtsgevoel is kennelijk aangepast na een maand geen vaste wal meer onder je voeten gehad te hebben.

BOOBIES

De eerste dagen na het Panamakanaal 'Maskes Boobies'cirkelend voor en rond het schip. Daarna verdwenen ze en kwam een grote groep van de 'Brown Booby' ons vermaken. Gevechten om een zitplaatsje op de masten en veel gelegenheid om foto's van ze te maken.

EEN VREEMDE EEND

Na de eerste dagen geen vogels meer te zien. En dan op een ochtend kwam opeens een zeevogel uit het niets, plofte neer op het bovenste dek en bleef daar volkomen uitgeput liggen. Het bleek een 'Red-tailed Tropicbird' te zijn. Een prachtige witte vogel met enkele zwarte veren, een spanwijdte van 86 cm. en twee ca. 30 cm. lange rode pennen aan zijn staart. Uiteraard belangstelling bij de andere passagiers, die er direct op af wilden gaan. Door Elseline en mij ze op een afstandje gehouden om de vogel bij te laten komen. Na wat foto's gemaakt te hebben verdween de belangstelling en werd de vogel met rust gelaten. Zels er 'de wacht bij gehouden'. Na een paar uur keek de vogel redelijk fit alle kanten op, maar bleef nog steeds op hetzelfde plekje plat liggen in inmiddels eigen uitwerpselen. Hij lag in de volle zon en de grote rode snavel werd steeds verder opengesperd. Daarom geleidelijk wat dichterbij gekropen, totdat ik hem kon oppakken en onder wat gekrijs en wat pikpogingen iets verder in de schaduw kon leggen, terwijl hij onderhand een visje uitbraakte.Na weer een tijdje deed hij een vliegpoging maar storte na een meter neer en bleek ook niet goed op zijn poten te kunnen staan. Dus nu maar echt opgepakt en hem in de schaduw in een hoekje bij een mast gelegd. Daar heeft hij een paar uur gelegen, vief rondkijkend, maar geen enkele poging zich te verplaatsen. Toen ik na geruime tijd weer terug kwam om te kijken hoe het met hem ging, bleek er tot mij stomme verwondering een asbak met water en een boterham naast hem te liggen wat natuurlijk niet aangeraakt was. Ik dacht aan een van de passagiers. Tegen de avond bleek de vogel gevlogen. Een engelse officier vertelde me, dat hij had gezien, dat de vogel naar de rand van het dek waggelde en vervolgens ging vliegen. Na een paar keer over het schip gevlogen te hebben verdween hij in de verte. Volgens hem zag hij of zij er goed uit. Ik vertelde van het schoteltje water en de boterham en daar hadden we plezier om. De kapitein, die toevallig ook op het bovendek was, kwam naar ons toe en vertelde dat hij dat daar neergelegd had. Hij tilde de asbak op en liet zien, dat er 'captain' onder stond. Later in de bar vertelde hij dat hij eens een wedstrijdduif op dezelfde manier geholpen had. Hij heeft kennelijk een goed hart, maar is ook 'wel een beetje dom' en begrijpt het verschil met een zeevogel niet. Als ik weer denk aan de asbak en de boterham! Geweldig. Uiteraard een foto van gemaakt. Het enige wat wel had kunnen helpen was koel water over de vogel sprenkelen, zodat hij door de wind sneller zou afkoelen. Maar dat zou de stress verhogen. Schaduw en rust bleken voldoende voor een goede afloop........hoe zo,... zou er niets te beleven zijn op zee???! Morgen voor het eerst aan land: Papeeete op Tahiti (voor Elseline de 2e en voor mij de 3e keer). We verheugen ons er op.Groet, Rob

7 jan 2007, van Elseline
Vanuit het panamakanaal was er geen telefooncontact mogelijk, alleen bij de
fransen is het gelukt, verder bij niemand dus het ligt niet aan mij. We zijn
niet in Panamacity geweest. Alleen het panamakanaal door en nu door naar Tahiti.
Over ongeveer 12 dagen zullen we daar zijn en dan kunnen we er af, trouwens niet
lang. Panamakanaal vannacht gehad, met bijna volle maan en dat had toch wel een
mooi sfeertje. Het is toch heel bijzonder vond ik. Om 6 uur 's avonds vertrokken
we uit Cristobal en om 3 u 's nachts kwamen we in de stille oceaan. Alle groene
eilandjes in de grote meren toch wel een beetje gezien, alleen geen vogels en
niet te fotograferen. De sluizen een belevenis en heel gedoe met mannetjes aan
boord, sleepbootjes en  locomotiefjes  (3 aan elke kant van het schip) die ons
door de sluizen trokken. We moesten 2o m omhoog in 3 sluizen, direct achter
elkaar. Aan het eind weer 20m naar beneden. Leuk. De Amerika brug, de brug die
noord en zuid amerika met elkaar verbindt, was bij avond vast veel mooier dan
overdag door de verlichting. Ik ben om half 2 naar bed gegaan, toen had ik het
wel gezien. Rob is tot het eind gebleven. Alles heel goed kunnen zien op het
monkey-eiland. Zo wordt het bovendek genoemd. Er waren banken en stoelen
heengesleept, zodat we allemaal konden zitten. Het was de enige tijd dat we niet
op de brug mochten komen, mocht niet van de panamese autoriteiten, maar we
hadden de beste plek zo. Het bovendek is eigenlijk bovenop de brug. Na het Panamakaneel zijn we in 10 dagen op Tahiti!

29 dec 2006, verhaal van Rob Storm op de Atlantische Oceaan (deel 1) Alleen met de elementen Vanaf het open dek, bovenop de brug van het schip, zie je de horizon - kort onderbroken door mast en schoorsteen - als een complete cirkel om je heen. Maar dan wel als een reusachtige schotel vol water met jouzelf in het centrum daarvan op een roestig vrachtschip. En samen met al het water, leveren ook luchten er boven, voor, achter en aan weerszijden, met elkaar een fantastisch schouwspel op. Dit directe contact tussen water en lucht zo volledig rondom is nergens anders dan op open zee te beleven. Een gevoel van nietigheid is onvermijdelijk evenals het besef overgeleverd te zijn aan een stuk staal, moderne techniek en de weergoden. Midden op de oceaan, geen schip te zien, zelfs geen meeuw of dolfijn en dat dagen achtereen. Beneden is de bedrijvigheid op het schip, maar daar op dat bovendek het gevoel met de elementen alleen op de wereld te zijn. Maar hoe overdreven komt zo'n beschrijving over bij iemand die deze unieke ervaring nog nooit heeft meegemaakt? Bij mooi weer een donkerblauwe oceaan met daar boven een lichtblauwe koepel, gescheiden van elkaar door een haarscherp afgetekende horizon. En door de in het westen dalende zon een geleidelijke verandering van lichtblauw naar lichtroze totdat uiteindelijk dieprood kleurende wolkenflarden de nacht aankondigen. Als de maan geen roet in het eten gooit, volgt een nacht met een ongelooflijk volle sterrenhemel. En dan komt de storm opzetten 25 december, volgens het scheepsbulletin windkracht 10 en golven van 7 meter hoog. Het in de haven nog aardig grote vrachtschip met een lengte van 175 meter, lijkt nu ineens wel heel smal en nietig. Met de golven recht- of schuin van voren rollen hoge watermassa's op het schip af, stuwen het van voor naar achteren omhoog om het daarna weer in dezelfde volgorde een diep dal in te laten glijden. Op het bovendek kun je nu absoluut niet meer lopen; je kunt nog net voortschuifelen al vastklampend aan de reling. Terwijl het schip steeds maar doorploegt, voel je de weerstand van de hoge golven doordat het schip af en toe a.h.w. even wordt tegengehouden en daarna weer naar voren schiet. En soms wordt er opeens een geweldige dreun tegen de zijkant van het schip uitgedeeld. Ongelooflijk hoe hard een dergelijke klap van alleen maar water kan aankomen. Toch zwoegt het schip steeds maar door met hoog opspattenbd schuim voor de boeg, soms aan een kant en soms aan beide zijden tegelijk, afhankelijk van wind en stroming. Door de knobbel op de boeg hard opzij geduwde golven, protesteren door ver boven de boeg opspattende, witschuimende fonteinen te produceren en het voorschip gedeeltelijk te overspoelen. Vooral met zonnestralen er op een uniek spektakel, maar om te overleven moet je het wel vanaf een afstandje en op een wat hogere plaats bekijken. Achter het schip ontstaat een breed spoor van wervelend schuim, dat langzaam in de verte verdwijnt. Effect van de storm op het leven aan boord. Het hele schip en alles daarop en daaraan trilt continu en schudt heen en weer, terwijl tegelijkertijd het schip op en neer wordt gedwongen door de kracht van de steeds aanstormende 'zeemonsters'. Dat heeft nogal wat effecten op je dagelijkse bezigheden, zoals je been door je broekspijp krijgen, een trui over je hoofd trekken, je scheren of je haar wassen onder de douche. Onvoorstelbaar lastig. Maar ook gewoon op een stoel zittend voel je dat je maag en darmen in cadans gemasseerd worden. Op de luchthavens staan van die stoelen voor ontspanning, maar daar moet je apart voor betalen. Hier is alles inclusief. Het jezelf voortbewegen tijdens storm is een kunst op zich. Ook de ervaren zeebonken lopen als dronkemannen waggelend door het schip. Kun je nagaan hoe het ons vergaat. In een rechte gang met gladde wanden wil het nog wel; die wanden begeleiden je en gooien je vanzelf van de ene kant naar de andere. Je moet alleen zorgen op de been te blijven en toch iets vooruit te komen. Dat blijkt echter ook al niet zo eenvoudig door het hierboven beschreven af en toe afremmen van het schip door de hoge golven. Een echte kunst wordt echter het traplopen. Op het moment dat het schip omhoog gaat, kost iedere trede een geweldige inspanning, maar als het schip dan weer daalt, vlieg je de trap op of af; dat is haast niet tegen te houden, anders dan door je vast te klampen aan beide trapleuningen. Als je dan aan het eind van de dag je bed in wilt stappen, moet je toch ook nog even opletten. Of je wordt tegengehouden, of je wordt in je bed gesmakt als je niet het juiste moment hebt afgewacht. En eenmaal in je bed word je ook al niet met rust gelaten. Je bed deint op en neer en zelf rol je heen en weer. Maar met het van dik dubbelglas voorziene raam op een kier (als de wind er niet echt op staat en het niet regent) hoor je de storm gieren en fluiten en de golven uiteenspatten en dat werkt slaapverwekkend. Alsof je een kabbelend bergbeekje in Oostenrijk naast je oor hebt, maar dan in een veelvoud daarvan. Toch slaapt het uitstekend en rol je niet uit je bed door de opstaande rand aan het hoofdeinde. Wel word je een paar maal wakker, constateer je dat je nog steeds in je bed ligt en slaap je gelijk weer verder met het vooruitzicht van een Engels ontbijt met gebakken eieren met bacon en sausages (levert wel wat oprispend maagzuur op). Kortom, we hebben het geweldig naar ons zin en zijn pas aan het begin van de reis met vooruitzichten op mooi weer en palmenstranden na het Panamakanaal in de Stille Oceaan. Vandaag, 29 december is voor het eerst de storm geluwd en zorgt een stevige wind, een lange deining en een graad of 20 voor een aangenaam verblijf aan dek. Dit was mijn lyrische ontboezeming. Gelukkig Nieuwjaar, Rob

23 dec '06 van Elseline op de oceaan
Wij zijn nu eindelijk op de oceaan. We kwamen donderdagmorgen heel vroeg voor le Havre en mochten niet de haven in, met zo'n 10 andere vrachtschepen. Pas
gistermiddag (vrijdag) om ongeveer 4 uur werden we opgehaals door de loods. En het duurde weer minstens 4 uur voor we door de sluis waren en aan de kant lagen.
Vannacht is er geladen = er hoefde kennelijk niets gelost te worden - en vannochten vroeg de zee op. De loods werd met de helicopter opgehaald! Uiteraard
foto's van gemaakt. Vannacht heeft het hier gevroren, het bovendek, waar ik 2x per dag touwtje spring, had een laagje ijs en was dus spekglad.
De passagiers beginnen elkaar een beetje te leren kennen maar het is nog een afstandelijk gezelschap. Lastig is dat een echtpaar alleen maar frans spreken,
hij een paar woorden engels, en dat maakt kletsen moeilijk. Rob lukt het nog wel maar ik ben er nog niet aan begonnen. Rob gaat met hem - Raymond - 's middags
tafeltennissen en ik zit dan op de hometrainer, ja ik moet een beetje in beweging blijven. Verder gaat het lekker, wat breien, lezen en gister gewassen en gestreken en dan 3 keer per dag eten. Zeer uitgebreid, 2 keer per dag warm en
4 of 5 gangen. Dat eet ik dus niet allemaal. Het is zeer gevarieerd maar niet altijd even smakelijk en nogal vet. Maar goed eten zo. Gemakkelijk dat we met
z'n tweeen zijn. eten we samen 1 portie. Leuk aan tafel dat iedereen eerst wil zien hoe het eruit ziet voor ze het ook bestellen. En bij de lunch en diner altijd sla. Trouwen ook veel fruit, als we willen krijgen we iedere dag een
volle bak. Er wordt uitstekend voor ons gezorgd, valt me niets tegen. En het is heerlijk dat we een hut aan de voorkant hebben. De containers staan niet zo hoog
opgestapelt dat we er last van hebben en er is heel veel te zien. Er was ons geadviseerd aan de zijkant te zitten omdat je aan de voorkant niet zou zien.
Kortom, het gaat heel goed met ons.

19 dec '06 Duinkerken
Tot onze verrassing kunnen we aan boord e-mailen! Goed he, wel op een computer uit het jaar nul maar dat doet er niet toe. Nou ben ik heel benieuwd of het ook lukt. Er is wel een beperking aan het formaat maar dat moet lukken. Als jullie ons terug willen mailen is - voor de zekerheid - dit ons adres:
pax.gqvs@amos.aws.co.uk Bij onderwerp moet je wel invullen : voor Rob en Elseline, dan komt alles goed. Als ik de mail verzend moet hij eerst door de kapitein goedgekeurd worden en dat gebeurd 2x per dag. Ik weet niet hoe lang het duurt  voor het antwoord binnen is.

16 dec '06 Antwerpen
Na weken wachten wanneer ze nou eindelijk zouden kunnen inschepen, een eind rijden en wat zoeken in de havens van Antwerpen vonden we uiteindelijk kaai nr 120 waar de Mahinabank lag. Niemand te bekennen, dichte slagbomen en druilerig weer. Maar Rob vond ergens iemand die over een kwartier het hek voor ons open zou doen. We hadden paspoorten en kentekens op moeten sturen om  de haven in te mogen. Door containers en loodsen vonden we het schip en reden brutaal naar binnen waar een paar dokwerkers stonden die ons vertelden dat er heus geen trap binnendoor was en we echt met de koffers de buitentrap op moesten. Gelukkig kregen we daar direct handschoenen en hulp bij het dragen van de enorm zware valiesen. Sheila (uit de Fillipijnen) nam ons mee naar de hut op de 4e verdieping, Tahiti genaamd. Prima naam lijkt me voor zo'n tripje. De hut bestaat uit 2 kamers, zit en slaap. Met tv, dvd, bureau, banken, koelkast, lekkere bedjes en 2 portholes met uitzicht naar voren zodat je altijd kunt zien waar je heen gaat. Rondleiding over het schip. De bar waar je jezelf kunt bedienen, de brug, waar je altijd mag komen, de kapiteinskamer, de wasruimte, de gym (daar zal ik verder maar niet over uitwijden), het zwembadje, de sauna en de dinerzaal. Even wennen wel denk ik maar komt vast goed.
Het was nog niet zeker of ze wel uit konden varen omdat er meel geladen moest worden en dat kan niet bij regen maar dat (laden en uitvaren) is inmiddels toch gebeurd. Ze zijn vertrokken, de 17e om 22.00 via de Schelde naar Duinkerken waar de rest van de 13 passagiers aan boord komen.... En o ja, het eten was wel ok en veel.